Dag lonkt naar fietsers

Het voorteken van gisteren, de regenboog, was juist. De voorbode van betere tijden stelde niet teleur. Vandaag was de ideale fietsdag in een ideaal stukje Europa. De wegen waren mooi en rustig, de bewolking was bijna weg, de temperatuur steeg tot boven de 20 graden en regen leek iets van heel lang geleden. Het kan bijna niet beter, nou ja geen wind. "Erg goed". oordeelt ook Frank.

Eindelijk een dag waarop je met intens plezier terugkijkt. De vorige zes fietsdagen waren ook bijzonder, maar om andere redenen. Het ging toen meer over heroïsch vechten tegen felle wind en weetstand bieden aan gestaag vallende regen. Goed voor verhalen thuis. Maar uiteindelijk wil je fladderen met je fiets, beetje zon, niet te lage temperaturen, door een mooie omgeving met dorpjes waar je kunt neerstrijken voor koffie of een andere versnapering.

Bij het begin van de dag bij Itry, aan de snelweg tussen Parijs en Lyon, zijn de tekenen nog slecht. De wind blijft steeds fel tegen blazen en ik denk: 'poeh poeh, het gaat maar door. Was de regenboog van gisteren nep' Na tien kilometer duikt de weg een bos in en daar verdwijnt de felle wind als bij toverslag, ook op de open plekken daarna is de tegenwind gewoon te doen. De wielen zingen over het asfalt, de gepoetste spaken glimmen in de wind en de fietsers genieten volop.

Leuke dorpjes, kastelen, rivieren vol met onstuimig stromend water, overdosis kerken en dorpjes op heuveltoppen zoals Vézelay. Voor een deel leidt de route door de Morvan (Keltisch voor zwarte berg), voorwaar een schitterend gebied. Een soort landschapspark van 50 bij 70 kilometer groot. Ook buiten het park is het goed toeven. De kastelen en kerken houden zich niet aan grenzen.

En onderweg staat er langs de weg een bordje waar ik helemaal vrolijk van word. Het doemt op na een klimmetje van een paar kilometer. Een pasbordje met de naam van de pas en de hoogte. Dan moet ik stoppen voor een traditionele foto met lachende fietser, als het past de fiets en het bordje met daarop de hoogte. Dit was een miniklim waar een beetje bergbedwinger op twee wielen de neus ophaalt. Paar kilometer gemiddeld 2.5 procent en een hoogte van 361. Maar toch.

Al die foto's komen samen met de landkaart van de omgeving en een kort tekstje met wat feitjes op een A4-tje. Die verdwijnen in wat ik mijn pas-boeken noem. Daarin staan vooral foto's uit Europa door de jaren heen. Ook als er geen bordje is, mag de klim heel soms toch in het boek, zoals het Kopje van Bloemendaal (43 meter), de beroemdste klim van Noord-Holland. Er staat zelfs een anti-pas in. Een diepe tunnel in Noorwegen uiteraard met bordje bij de ingang: circa 350 meter onder het aardoppervlak.

De eerste prent is van 1977, ik ben inmiddels aan map nummer zes toe. En deze komt er ook in. Leuk is dat je kunt zien dat je ouder wordt, dat fietskleding en uitrusting veranderen en welke fietsen er tussen mijn benen hebben gezeten. Een juweel van een verzameling, waar ik alleen iets om geef.

Genoeg gemijmerd. We strijken neer in Nevers aan de Loire, we zakken steeds dieper Frankrijk in. De Pyreneeën zijn bijna in de buurt (nou ja).

Vandaag bijna 120 kilometer. Bijna op dertig procent.