Het voorteken van gisteren, de regenboog, was juist. De voorbode van betere tijden stelde niet teleur. Vandaag was de ideale fietsdag in een ideaal stukje Europa. De wegen waren mooi en rustig, de bewolking was bijna weg, de temperatuur steeg tot boven de 20 graden en regen leek iets van heel lang geleden. Het kan bijna niet beter, nou ja...
Eindelijk, na zeven dagen ploeteren door weer en wind staat er een hoopvol teken aan de hemel. Boven een foeilelijk winkelcentrum in de Bourgondische dorpje Tonnerre toont zich een prachtige regenboog, Een dubbele zelfs. Een bijbels teken dat het land niet meer zal overstromen. Ik vul dan maar even in dat het stopt met regenen.
Rustdag vandaag. Dus geen heroïsche verhalen over geploeter door de wind en regen, maar aandacht voor de geweldige vrouwen die deze tocht mede mogelijk maken: Leny, de vrouw van Frank en Carla de tweelingzus van Marc. En o ja, er reist ook een hond mee, Miro, zijn rol is om lief te zijn voor fietsers en verzorgers.
Gelukkig. Het eind van de tocht door de oersaaie graanschuur en windfarm van Frankrijk laat al het chagrijn verdwijnen. Een prachtig fietspad langs meren die deel uitmaken van de Grand Lacs de Seine maakt alles goed. Er is veel bos en de wind gaat ook nog eens liggen. Daarvoor zit je op de fiets. Zelden zo lang door...
Bij een monstertocht is de keuze van de route altijd een dingetje. Hoe verder de bestemming: hoe meer mogelijkheden. De kortste weg naar einddoel Ourique is 2382 kilometer (met de auto). Maar leuk is die route niet. Parijs, Bordeaux, Burgos. Op de fiets kies je een leuke route. En die heeft tot gevolg dat de vierde dag bijna pal westelijk...
Wie in maart in de driehoek Luxemburg-België-Frakrijk gaat fietsen, is niet verzekerd van mooi weer. Nu hoeft dat ook niet, maar zo bar-en-boos als het vandaag is, wil je liever niet. Uren lang viel er een druilende regen. De regenuitrusting moest uit de tas. Brrrrr. En dan valt de telefoon ook nog uit want de iPhone kun je niet tegelijkertijd...
Een van de leuke dingen van rare fietstochten zijn bijzondere ontmoetingen. Op dag 2 van de tocht naar Portugal is het raak. De Vlaamse Ann is net als mijn broer en ik onderweg naar Luxemburg. Ze haalt ons in en we haken aan. Tijdens het kletsen we hielden elkaar uit de wind. Want waaien deed het vandaag in de Ardennen...
Op de kop af bijna tien jaar geleden begon ik aan een bijna idiote fietstocht naar de Noordkaap. Nu is het gevoel weer hetzelfde. Weer een grote tocht, weer een verre bestemming, weer de vraag: moet dan nou? Bijna zeventig, de geraniums lonken. Nee dus: "Succes, fijne tocht", klinkt het uit de kelen van het uitzwaaicomité dat naar het fietscafé...
Op de kop af bijna tien jaar geleden begon ik aan een bijna idiote fietstocht naar de Noordkaap. Nu is het gevoel weer hetzelfde. Weer een grote tocht, weer een verre bestemming, weer de vraag waarom moet je dat nog doen? Bijna zeventig, de geraniums lonken. "Succes, fijne tocht", klonk het uit de kelen van het uitzwaaicomité dat klaar stond...